¶ρθρα: Δημοσιευμένα Αρθρα: 04. ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΟΙ ΜΕ ΤΟ ΠΕΡΙΓΡΑΜΜΑ (Σχόλιο σε ένα μάθημα ζωγραφικής)

Όλοι κάποιο βράδυ ξυπνήσαμε τυλιγμένοι με πυκνό κι αδιαπέραστο σκοτάδι.
   Όσοι δεν πετάχτηκαν προς τον ηλεκτρικό διακόπτη για να ανάψουν το φως κι αφέθηκαν για λίγο στο "πουθενά" της νύκτας, πιθανόν να γεύτηκαν για μια στιγμή την Απεραντοσύνη.
  Τέτοιες στιγμές, η ψυχή του ανθρώπου ξεδιπλώνει τα φτερά της και τα απλώσει στο άπειρο, γεύεται τη δίχως σύνορα ύπαρξή της.
    Είναι στιγμές που η ψυχή νιώθει απαλλαγμένη από τονχρόνο και τον χώρο. Γεύεται το "παντού" και μέσα της κλείνει ολόκληρο το Σύμπαν, καθώς νιώθει μακριά από Γη και Ουρανό, πολύ πιο ψηλά από το εκεί και το εδώ...
   Με το άναμμα όμως κι ενός μόνο σπίρτου, στο τρεμάμενο του φως η απεραντοσύνη χάνεται, αφήνοντάς μας την ανάμνηση του ασύλληπτου. Με το φως του σπίρτου πάψαμε να είμαστε παντού. Είμαστε εδώ, καθώς η αδύναμη φλόγα τρεμοσβήνει εκεί.
   Τι μπορούμενα δεχθούμε ως αλήθεια μετά από μια τέτοια εμπειρία;
   Ποια η αλήθεια, ποια η ψευδαίσθηση;
   Ας μη αφεθούμε όμως προς το παρόν σ΄ αυτήντην αναζήτηση. 
   Ας γυρίσουμε στο δικό μας χώρο, της τέχνης, ψηλαφώντας αυτήν της την πλευρά. Την πλευρά δηλαδή που το φως οριοθετεί, ενώ η σκιά και το σκοτάδι αναμειγνύει και "σβήνει" τα αντικείμενα μέσα στον χώρο.
  Ενώ μέσα στη σκοτεινή νύκτα πέταξες έως την πιο απόμακρη γωνιά του σύμπαντος, στο φως βλέπεις πως είσαι εδώ. Ενώ στο σκοτάδι ένιωσες απέραντος, μέσα στο φως ξαναείδες τη μικρότητα του περιγράμματός σου.
   Αν γνωρίσεις μια τέτοια εμπειρία, θα έχεις όλα εκείνατα στοιχεία που θα σε βοηθήσουν να νιώθεις πως τα περιγράμματα όλων τωναντικειμένων και των φαινομένων, είναι μάλλον υποκειμενικά, πλασματικά και ψεύτικα.
   Ναι. Το δικό σου περίγραμμα δεν είναι τίποτε λιγότερο ή περισσότερο από την οριοθέτηση του δικού σου Απείρου.
    Μέσω του σώματος έχουμε την ικανότητατης όρασης και βάση αυτής δεχόμαστε το περίγραμμά μας ως αντικειμενικό, δηλαδή αληθινό, ενώ την απεραντοσύνη μας ως υποκειμενική και αμφισβητούμενη.
  Με τα μάτια όμως της ψυχής δεν είναι δυνατόν να βλέπουμε περιγράμματα γιατί αυτή βλέπει μόνο την Ουσία, το αθάνατο τμήμα κι όχι το θνητό, το απέραντο κι όχι το συγκεκριμένο. Στο δικό μας χέρι είναι αν τα μάτια της ψυχής θα πρέπεινα αναπτύξουμε κι αυτό θα συμβεί μόνο αν θελήσουμε μέσα μας να βιώσουμε-γνωρίσουμε τον δημιουργό καλλιτέχνη, που στον κάθε ένα μας εδώ και τώρα εκκολάπτεται.

 

   Η  Ι Σ Ο Ρ Ρ Ο Π Η Μ Ε Ν Η   Δ Η Μ Ι Ο Υ ΡΓ Ι Α

  Ο άνθρωπος είναι το μοναδικό λόγιο -με ικανότητα λόγου- ον στον πλανήτη μας. Στο διάβα του, στην ιστορία του όλη, απέδειξε πως έχει απίστευτα αποθέματα δυνάμεων μέσα του. Δυνάμεις που ανάλογαμε την κρίση του, κατευθύνει σε σκοπούς...και σκοπούς.
   Για να υπάρχουνόμως μόνο σκοποί χωρίς αποσιωπητικά, χρειάζεται μία ακόμη προϋπόθεση σωστών αναλογιών.
   Η ανθρώπινη οντότητα, από κατασκευαστικής άποψης είναι ένα κράμα - Σοφίας (μυαλό-σκέψη), - Αγάπης (καρδιά - συναίσθημα) και - Κίνησης (μύες- σώμα).
    Ότι λοιπόν κι αν θέλει να κάνει, θα πρέπει να περάσει και από τα τρία αυτά στάδια.
    Θαπρέπει φυσικά πρώτα να το σκεφτεί, μετά να το θελήσει και βέβαια να κάνει τις κατάλληλες ενέργειες για να το πραγματοποιήσει. Πρώτα η σκέψη, αν συμφωνεί και η καρδιά με το συναίσθημα "θέλω", τότε δε μένει παρά η υλοποίηση του στόχου από την κινητικότητα του ανθρώπινου σώματος.
   Αυτό μας δείχνει μια τριαδικότητα, ιερή ανθρώπινη ιδιότητα, μια ολοκληρωμένη οντότητα που μπορεί κι αυτή να δημιουργεί το ωραίο και το αθάνατο, άσχετα το πόσο γι αυτό θα πρέπει να κοπιάσουμε.
  Μια τρίπλευρη ιδιότητα που όμως πρέπει να είναι ισόπλευρη και ισορροπημένη, γιατί κάθε άλλη σχέση δε θα είναι σε θέση να μας δώσει το τέλειο. Όταν κάποιοςσκέφτεται όλη τη μέρα πράγματα αρεστά σ΄ αυτόν, είναι φυσικό να τα αγαπά και να τα θέλει. Αν δεν ενεργοποιήσει και την τρίτη πλευρά, την κίνηση, παραμένει απλά ένας ονειροπαρμένος. Αν την ενέργειά του δεν την ξόδευε στο να σκέφτεται και να θέλει μόνο, τότε θα μπορούσε να έχει κάποιο αποτέλεσμα, χωρίς αυτό να σημαίνει πως πρέπει να δουλεύουμε και μόνο να δουλεύουμε, γιατί τότε υλοποιούμε τη λαϊκή παροιμία: "όποιος δεν έχει μυαλό..."
   Αντίθετα, όταν σκέφτεσαι όσο αγαπάς, όσο και προσπαθείς, τότε έχεις την αρμονική συνεργασία όλων των πλευρών που συνθέτουν το Είναι σου, με αποτέλεσμα την υλοποίηση της ίδιας της αρμονίας μέσα σου. Το πόσο σημαντικό είναι αυτό στον σημερινό αγχωτικό τρόπο ζωής που επιλέξαμε να ζούμε, το γνωρίζουμε πολύ καλά.
  Ας δραστηριοποιήσουμε σε όλους τους τομείς της ζωής μας και τις τρεις πλευρές που συνθέτουν την ύπαρξή μας και δε θα γνωρίζουμε παρά μόνο θετικές ανταποκρίσεις και αποτελέσματα.

     ΧρήστοςΤυρεκίδης

Δάσκαλοςζωγραφικής