¶ρθρα: Σχόλια - Αναλύσεις: α1 'Ο ΧΡΟΝΟΣ' Απ το ομώνυμο βιβλίο μου

Ο Χ Ρ Ο Ν Ο Σ
Εκδόσεις: Πνευματικός κόσμος 1984
________________________________________________________________________________________________________
   Εισαγωγή

   Το 1983, θέλοντας να δώσω μορφή σε μία ιδέα που γεννιόταν στο μυαλό μου, αποφάσισα να γράψω για τον μεγάλο γνωστό-άγνωστο, το χρόνο.
   Η πορεία των σκέψεών με οδηγούσε σε έναν κόσμο καινούριο, κόσμο όμορφο και τέλειο από την άποψη της πληρότητας στην ανάπτυξη του κάθε συμβάντος σ’ αυτόν.
   Μέσα από τους ειρμούς των σκέψεών, φάνηκε ένας παλιός κόσμος με νέο πρόσωπο. Η μία σκέψη έφερνε την άλλη κι η πληθώρα των θεμάτων που σχετίζονταν με τον χρόνο μετέτρεψε την τελική μορφή του κειμένου σ’ ένα μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας με τίτλο «Ο ΧΡΟΝΟΣ» (Εκδόσεις πνευματικός κόσμος, Αθήνα 1984).
   Ομολογώ ότι έτσι θα έμενε, (ευφυές αλλά μυθιστόρημα) αν δεν μου έγραφαν διάφοροι άνθρωποι που το είχαν διαβάσει, αποκαλύπτοντάς μου νέες πλευρές του χρόνου που ανακάλυψαν μέσω του βιβλίου μου!
   Τους ευχαριστώ.
   Το παρακάτω κείμενο δεν είναι ειδικό, εφ' όσον στη φύση μου είναι μάλλον να απλοποιώ τα πράγματα, και με κατανοητό τρόπο να τα δίνω σε οποιοδήποτε έχει την φυσική διάθεση να μάθει.
   Αυτό που τελικά μένει μετά την ανάγνωση του εδώ άρθρου, θα είναι μια νέα εικόνα του χρόνου. Ένα πρόσωπο "υπαρκτό" κι όχι μια έννοια ακαθόριστη.
   Είναι αλήθεια ότι γράφτηκαν πολλά γι' αυτόν, τίποτε όμως για την πρακτική του χρησιμότητα και αξία. Διαβάζοντας σχετικά βιβλία και άρθρα για τον χρόνο, μάταια προσπαθούσα να τον "δω". Παρ' όλες τις φιλότιμες προσπάθειες που έκανα σε
εκατοντάδες σελίδες αναζήτησης αυτός παρέμενε πεισματικά αόρατος.
   Σήμερα είναι υπό έκδοση ένα επιστημονικό βιβλίο, καρπός έρευνας ετών, όπου ο συγγραφέας του αφού δεν μπόρεσε τον να βρει (τον Χρόνο), τον...δολοφονεί ! διατυπώνοντας την ευφυή άποψη πως ο χρόνος είναι ...εφεύρεση του ανθρωπίνου
μυαλού, υπάρχει γιατί τον...δεχόμαστε !
   Η φθορά όμως που αυτός επιφέρει στα δημιουργήματα τον καθιστούν τόσο πολύ ενεργό, και τον αναδεικνύουν σε μια δύναμη. Μια δύναμη ρυθμιστική που μεθοδεύει με ακρίβεια τις διαδικασίες στο Σύμπαν.
   Αυτό που ο σημερινός άνθρωπος μπορεί να "δει" είναι η ύλη και ορισμένες μορφές ενέργειας. Ερμηνεύει τον κόσμο με έννοιες, με λέξεις-κλειδιά, τοποθετώντας ονόματα ετικέτες, όπως "ύλη" & "ενέργεια", που ουσιαστικά καλύπτουν όλα, εφ' όσον ότι γύρω μας αντιλαμβανόμαστε είναι ύλη ή ενέργεια.
   Στον επίλογο του βιβλίου Ο ΧΡΟΝΟΣ, είχα γράψει το εξής ανέκδοτο:
   Ένας νεαρός διορίστηκε γραμματέας ενός χωριού. Φθάνοντας, συναντάει ένα βοσκό.
   -Ε! πατριώτη, του φώναξε. Μου λες σε παρακαλώ που είναι η κοινότητα του χωριού σου;
   -Απέναντι από την Εκκλησιά 'ναι μπάρμπα.
   -Και που βρίσκεται η εκκλησία καλόπαιδο;
   -Απέναντι απ’ την κοινότητα 'ναι μπάρμπα.!
   Με τις λέξεις ενέργεια & ύλη καλύπτουμε όλες τις μορφές ενός φαινομένου που δεν ονομάζουμε. Η επιστήμη μας λέει ότι η ύλη είναι ενέργεια κι ότι η ενέργεια συμπεριφέρεται σαν ύλη κι ο Αϊνστάιν διακήρυξε ότι ύλη κι ενέργεια είναι οι δύο όψεις του αυτού "πράγματος". Έκτοτε κανείς δεν μπήκε στον κόπο να δώσει ένα όνομα ή να εξηγήσει τι είναι αυτό το "πράγμα". Είναι σαν να θέλουμε να περιγράψουμε τη δραχμή με τις λέξεις κορώνα και γράμματα. Όμως η δραχμή δεν είναι μόνο κορώνα και γράμματα. Δεν είναι καν δραχμή, είναι μέταλλο που εμείς του δώσαμε τη συγκεκριμένη του μορφή.
   Στην προσπάθεια να ορίσουμε το όνομα του πράγματος (που τις δυο του όψεις ύλης-ενέργειας αντικρίζουμε), παρατηρούμε ότι ενώ στην ενέργεια τα πράγματα είναι πιο ξεκάθαρα, αφού τη συναντούμε στη φύση με πιο καθαρή μορφή, «χανόμαστε» όταν προσπαθούμε να ορίσουμε την ύλη. Στην μακρόχρονη προσπάθειά της η επιστήμη να διατυπώσει έναν ορισμό για την ύλη, σύντομα διαπίστωσε πως δεν μπορούσε να είναι βέβαιη αν τα πρωτόνια, ηλεκτρόνια και νετρόνια κατέχουν χώρο, σύμφωνα πάντοτε με τον έως τότε ορισμό πως ύλη είναι ότι καταλαμβάνει χώρο. Πολλές διατυπωμένες θεωρίες άρχισαν να περιγράφουν τα σωματίδια που ανακάλυψε η ατομική επιστήμη ως "κύματα", ως "σημεία χωρίς όγκο", ως "μαθηματικές ανωμαλίες που συχνάζουν στον ίδιο χώρο"...!
   Τι διαχωρίζει σιωπηλά αυτή τη ρευστή και ευμετάβλητη σχέση πραγμάτων και καταστάσεων; Όταν μιλάμε για Θεό & Αγγέλους, κατανοούμε πως αναφερόμαστε σε όντα αιθέρια. Όσο κατεβαίνουμε την κλίμακα δημιουργίας, συναντάμε ολοένα πιο υλικές μορφές για να καταλήξουμε στην ύλη. Αν κάτι ρυθμίζει αυτή την σχέση, πως διαχωρίζει με "σαφήνεια" τα όρια του ενός φαινομένου από ένα ανώτερο ή κατώτερο φαινόμενο;
   Μάθαμε να λέμε πως η φωτιά είναι ενέργεια, ενώ το ξύλο ύλη. Δίνουμε σαφή διαχωρισμό σε δύο πλευρές που η σχέση τους είναι αλληλένδετη, πολύ περισσότερο μετά τη θεωρία της σχετικότητας που με την περίφημη εξίσωση Ε =Μ. C 2 μάθαμε ότι και το ξύλο είναι ενέργεια σε λανθάνουσα -ως προς την ενέργεια- κατάσταση.
   Ο Ήλιος, αυτή η ευλογημένη πηγή ενέργειας που τροφοδοτεί με φως ασταμάτητα τον κόσμο μας, αιχμαλωτίζεται από την χλωροφύλλη & μετατρέπεται σε ύλη, για να γίνει αργότερα κάρβουνο, μια κατώτερη μορφή ενέργειας. Τι ήταν αυτό που συνέβαλε στην μετατροπή αυτή; Ίσως σκεφτείτε τη χλωροφύλλη, ή ότι άλλο μας έμαθαν στα θρανία. Αρκεί όμως αυτό; Μήπως θα πρέπει να αναζητήσουμε μια απάντηση πλατιά, που θα είναι σε θέση να αγκαλιάζει όλα τα φαινόμενα βοηθώντας στην ερμηνεία τους;
   Λέει ο Πλάτων για τον χρόνο: "Ο Θεός ουχί εν χρόνο, αλλά μετά χρόνου εποίησεν". Ο Θεός δεν έπλασε τον κόσμο μέσα στον χρόνο, αλλά μαζί με τον χρόνο, ταυτόχρονα, δείχνοντας έτσι την ενεργό του παρουσία στην κάθε στιγμή, με προέκταση στις θεολογικές ερμηνείες.
  Με τις έως τα σήμερα αντιλήψεις περί χρόνου (πάντα στο πνεύμα της θεωρίας της σχετικότητας), ο χρόνος αντιμετωπίζεται ως ευμετάβλητος σε σχέση με την ύλη. Είναι φυσικό να το βλέπουμε έτσι εφ' όσον πατάμε μόνο στην ύλη και παρατηρούμε τον χρόνο. Θεωρώντας την ύλη σταθερή, ως σημείο αναφοράς, εύκολα παρατηρούμε τον χρόνο να είναι ευμετάβλητος, καθώς τροποποιείται σύμφωνα με τις εκάστοτε καταστάσεις ύλης και ενέργειας.
   Τολμήστε. Βάλτε το ένα σας πόδι πάνω στον χρόνο και παρατηρήστε την σχέση του με την ύλη. Τότε θα βλέπαμε ότι ο χρόνος δίνει μια δική του τιμή που είναι ανάλογη με την κατάσταση του αντικειμένου (μάζα-κίνηση).
   Ας τολμήσουμε να βάλουμε και το άλλο μας πόδι πάνω στο χρόνο, κι έκπληκτοι θα παρατηρήσουμε τον χρόνο να τοποθετεί σε μία δική του τιμή το κάθε υλικό αντικείμενο, ανάλογη με την εκδηλούμενη κατάσταση του.
   Διδάσκω ζωγραφική και στην προσπάθεια να τονίσω την αξία της αρμονίας μιλώ για την τελειότητα και την αρχή που μέσω αυτής αποκαλύπτεται. Μιλώ μαζί για τη σοφία του νου που αποζητά την εικόνα και την λογική εξήγηση. Από την άλλη πλευρά της ύπαρξης μας υπάρχει η καρδιά με τα συναισθήματα που δεν ενδιαφέρεται για «λογικά» σχήματα. Το μυαλό αναγνωρίσει το αχλάδι πριν το δεχτεί ως τροφή, το συναίσθημα όμως νιώθει μόνο την ευχαρίστηση από τον γευστικό χυμό και το λεπτό άρωμα του φρούτου που το μυαλό αδυνατεί να «αποδώσει» ζωγραφικά-λογικά. Το μυαλό κατανοεί τα σχήματα (την εικόνα), ενώ η καρδιά την αίσθηση της πληρότητας (το ανεικονικό).
   Αποκαλέσαμε τον χρόνο δύναμη, γιατί είναι σε θέση να ρυθμίζει τα πάντα μέσα στην δημιουργία. Δεν τροποποιείτε ο ίδιος σύμφωνα με την κατάσταση της ύλης, αλλά αυτός είναι που τοποθετεί την μάζα σε μία δική του κοιλότητα ή τιμή, ανάλογη με την κατάσταση της ύλης. Όσο πιο αιθέρια και πιο πνευματική είναι μια κατάσταση που λαβαίνει χώρα μέσα στο Σύμπαν, τόσο λιγότερη και η αντίσταση που δέχεται από τον χρόνο. Όσο κατεβαίνουμε σε πιο υλικές μορφές, με αποκορύφωμα την ύλη, τόσο ανάλογα μεγαλύτερη και η φθοροποιός επίδραση της χρονικής δύναμης που μας αναγκάζει να "γρηγορούμε" να μην αδρανούμε...
   Είναι δύσκολο σε λίγες γραμμές να δοθεί η εικόνα της σοφίας που κρύβεται μέσα στην δομή του ατόμου, σε σχέση με την δύναμη του ρυθμιστή χρόνου. Εικόνα αντίγραφο πιστό του Ανώτερου, ένα καθρέφτισμα του τριαδικού Θεού, με πυρήνα θετικό (Πατήρ-σοφία) με ένα ηλεκτρόνιο αρνητικό (Υιός-καρδιά) που μεταπηδά σε τροχιές τόσες, όσες κι οι ουρανοί ανάμεσα στο ¶πειρο και τον κόσμο. Με λέξεις λοιπόν τετριμμένες από την καθημερινή χρήση, πως να μεταφέρεις το μέγιστο της ιερότητας που ενυπάρχει στον ακρογωνιαίο λίθο της δημιουργίας, την αρχή και την βάση του υπαρκτού μας κόσμου: Το άτομο.
   Ότι δεν καταλαβαίνετε στον μακρόκοσμο που ζούμε, σκύψτε στο άτομο και θα το ανακαλύψετε, κι ότι δεν μπορούν τα μάτια σας να διακρίνουν εκεί που τόσο καλά προφυλάσσει η μικρό-φτιαγμένη του δομή, σηκώστε το βλέμμα σας κι αναζητήστε
τα στον μακρόκοσμο. Εάν δεν τα αντικρίσετε ούτε στο μικροσκοπικό άτομο, ούτε στο απέραντο Σύμπαν, τότε στραφείτε και αναζητήστε τα στον εσωτερικό σας κόσμο, γιατί είναι φτιαγμένος κατ' εικόνα του Δημιουργού. Η δημιουργία πλάστηκε με ίδια μέτρα και σταθμά στο απέραντο και το ελάχιστο, στο επάνω και το κάτω και όποιος το καταλάβει αυτό, παύουν γι' αυτόν τα στεγανά κι οι πόρτες είναι ανοικτές.
   Αντιμετωπίζοντας τον χρόνο με την νέα αυτή μορφή που ψηλαφίσαμε σε λίγες μόνο αράδες, μπορούμε να κατανοήσουμε πολλά από κείνα τα μυστήρια της φύσης, όπως το τρίγωνο στις Βερμούδες, το μυστήριο στο πείραμα της Φιλαδέλφειας, τις καταστάσεις που επικρατούν στην οριακή ταχύτητα C, κ.α.
   Ο Χρόνος είναι φθοροποιός και καθοδικός, αλλά για όσους βρουν την άλλη του όψη, αυτή που ακτινοβολεί Φως, γνωρίζουν την ανοδική του δύναμη, αυτή που ακατάπαυστα δημιουργεί από καταβολής κόσμου. Μέσα από τον ίδιο τρόπο σκέψης μπορούμε να βρούμε ικανοποιητικές απαντήσεις σε πολύ περισσότερα θέματα, φαινομενικά άσχετα, όπως το διαφορετικό ανθρώπινο χρώμα στις ηπείρους του κόσμου μας κ.α.
   Όπως κι αν το δούμε, το θέμα του χρόνου δένει αρμονικά με όλα τα θέματα που γνωρίζουμε, ή που νομίζουμε ότι γνωρίζουμε. Στο δικό μας χέρι εναπόκειται να βρούμε αυτή την αρμονική σχέση που θα μπορέσει να μας εξηγήσει και πάλι απ’ την αρχή όλα όσα σήμερα αποσπασματικά γνωρίζουμε.

   Ο Χρόνος και η Κίνηση

   Ενώ το φως ως ενέργεια καλύπτει τεράστιες αποστάσεις σε μηδαμινό χρόνο, μέσα από την ύλη γίνεται χονδροειδές & βραδυκίνητο. Ενώ ελεύθερο στο κενό αναπτύσσει ταχύτητα ίση με 300.000 χιλ. ανά δεύτερο λεπτό (ταχύτητα C), με την μορφή της ύλης ίσα-ίσα ξεπερνά σε επιταχυντές τα 65 χιλιόμετρα στον ίδιο χρόνο.
   Είναι μια σχέση που θα πρέπει να την εξετάσουμε καλύτερα, γι αυτό ας βοηθήσουμε την ερευνά μας με ένα απλό σχολικό πείραμα.
   Παίρνοντας ένα μέταλλο και ένα χαρτί ίδιου βάρους, κι αφήνοντάς τα να πέσουν μαζί στη Γη, το χαρτί θα κυματίζει ακόμη στον αέρα ενώ το μέταλλο θα έχει κιόλας πέσει. Εάν επαναλάβουμε το πείραμά σε κενό αέρος, παρατηρούμε ότι χαρτί και μέταλλο πέφτουν ταυτόχρονα στη Γη. Το συμπέρασμα από το δεύτερο πείραμά, είναι πως η έλξη της Γης είναι ίση σε ίδια μεγέθη βάρους. Υπάρχει όμως η αντίσταση του αέρα, που σαφώς είναι εντονότερη σε μεγαλύτερες επιφάνειες, ευνοώντας την πτώση συμπαγών αντικειμένων, όπως αυτής του μετάλλου.
   Επιστρέφοντας στην ενέργεια και την ύλη, αναρωτιόμαστε τι είναι αυτό που κρατά την ύλη σε χαμηλές ταχύτητες, ενώ αφήνει το φως να αναπτύσσει την ασύλληπτη ταχύτητα των 300.000 χιλ. ανά δευτερόλεπτο. Όλα είναι ενέργεια, σύμφωνοι. Αλλού σε καθαρή μορφή κι αλλού δεσμευμένη μέσα σε μορφές της ύλης. Όπως όμως και αν το δούμε, παντού υπάρχει η κίνηση, άλλοτε με μορφή ακτινοβολίας και άλλοτε με μορφή δόνησης, μιας κατώτερης μορφής ακτινοβολίας, που όταν απελευθερώσουμε -την ενέργεια από την ύλη- παρατηρούμε ότι αποκτά και πάλι ένα καθαρό μήκος κύματος. Ποια όμως η διαφορά μιας ακτινοβολίας, όπως αυτής του φωτός, από μιας δεσμευμένης μέσα στην ύλη;
   Παρατηρούμε ότι το κάθε μήκος κύματος -δονητική συχνότητα ενέργειας & ύλης- διαφέρει στην απόσταση, όταν το παρατηρούμε με τον χρόνο, διαφέρει και στον χρόνο όταν το παρατηρούμε με την απόσταση.
   Προσέξτε: Το φως καλύπτει για κάθε δευτερόλεπτο 300.000 χιλιόμετρα, και για κάθε 300.000 χιλιόμετρα χρειάζεται ένα δευτερόλεπτο. Είτε δηλαδή μετράμε την απόσταση που διανύει με τον χρόνο, είτε μετράμε τον χρόνο που χρειάζεται με την
απόσταση, οι αριθμοί και από τα δύο μέρη παραμένουν σταθεροί και αμετάβλητοι.
   Δεν παρατηρούμε να συμβαίνει το ίδιο με την ύλη. Ένα ηλεκτρόνιο που αναπτύσσει 65 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο ως προς τον χρόνο, χρειάζεται περίπου 4.600 δευτ. να καλύψει την απόσταση των 300.000 χιλιομέτρων.
   Αν σ’ αυτό το σημείο είχαμε τη δυνατότητα να αφαιρέσουμε την επίδραση του χρόνου από την κίνηση, θα παρατηρούσαμε να συμβαίνει ό,τι όταν αφαιρέσαμε τον ατμοσφαιρικό αέρα από τη πτώση των αντικειμένων.
   Με άλλα λόγια, η κίνηση του φωτός στον χώρο, οποιασδήποτε ακτινοβολίας και αυτής ακόμη της ύλης, θα ήταν ίδια με την ταχύτητα των 300.000 χιλιομέτρων το δευτερόλεπτο, την ανώτερη ταχύτητα που σήμερα γνωρίζουμε.
   Όλα, μα όλα ανεξαιρέτως έχουν την τάση να κινούνται με την ίδια ταχύτητα μέσα στον χώρο. Υπάρχει όμως αυτό που αόριστα αποκαλούμε χρόνο και που ρυθμίζει την κίνηση κάθε φαινομένου, σύμφωνα πάντοτε με την δομική του κατάσταση.
   Δύσκολο να αναγνωρίσεις τον χρόνο με αυτή την ενεργητική του μορφή, γιατί στα σχολεία τον παρουσίασαν "κάτι μεταξύ αυτού και εκείνου", "κάτι αόριστο", "μια τέταρτη διάσταση", "ένα κενό ανάμεσα σε δύο γεγονότα" κτλ. Οι πρόγονοι μας τον ονόμασαν Κρόνο, καθώς είναι αδηφάγος και κατατρώγει όλα του τα παιδιά -δημιουργήματα-. Αυτή όμως είναι η μία του πλευρά, η καθοδική, η σκοτεινή. Υπάρχει και η άλλη του όψη που ακτινοβολεί φως, που ανυψώνει τα πράγματα προς την ανώτερη πνευματική τους υπόσταση.
   Θα βοηθούσε αν αντιμετωπίζαμε τον χρόνο ως μια δύναμη που γνωρίζει και μεθοδεύει τα πάντα μέσα στη δημιουργία. Και θεωρώντας τον ως δύναμη, παρατηρούμε πως όσο περισσότερος χρόνος (χρονική δύναμη) συσσωρευτεί πάνω σε ένα αντικείμενο ή φαινόμενο, ανάλογη θα είναι και η μετατροπή ή η αλλοίωση που θα επέλθει σε αυτό.
   Όπως καταλαβαίνεις αγαπητέ αναγνώστη, ανοίγουμε ένα νέο κεφάλαιο με τεράστιο ενδιαφέρον αλλά και τεράστιο περιεχόμενο, και σε πρώτο επίπεδο γνωριμίας μας με τον χρόνο θα σου δοθεί η ευκαιρία να έχεις μια σφαιρική γνώση γι' αυτόν.
   Θα προσπαθήσω να είμαι παραστατικός, δίνοντας την σχέση χρόνου - κίνησης μέσα από το παράδειγμα του θαλάσσιου σκι.
Η θάλασσα θα αντιπροσωπεύει τον χρόνο, ο αθλητής το εκάστοτε αντικείμενο, η ταχύτητα του την κίνηση του αντικειμένου στον χώρο και τα πέδιλα του σκι την δομική του ταυτότητα.
   Εάν ο αθλητής δεν κινείται, βυθίζεται εξ ολοκλήρου στη θάλασσα, δηλαδή το χρόνο, όπου θα υποστεί το αποτέλεσμα των ισχυρών του δυνάμεων. Στην περίπτωση ενός ήλιου, θα ήταν σαν να έχουμε συμπυκνώσει την ζωή εκατομμυρίων ετών του,
σε μία και μόνο στιγμή.
   Εδώ συναντούμε την σοφία στην σχέση μάζας-κίνησης. Όσο μεγαλύτερη η μάζα του αντικειμένου (ο αθλητής στο παράδειγμα), τόσο μεγαλύτερη η ταχύτητα που χρειάζεται να επιπλεύσει. Το κάθε σώμα δηλαδή, άσχετα με την μάζα του, δέχεται την ίδια χρονική δύναμη κι αυτό οφείλεται στη μεγαλύτερη ή μικρότερη κίνηση. Συντελούν κι άλλοι παράγοντες, όπως για παράδειγμα η «δομική του κατάσταση».
   Όταν δηλαδή η επιφάνεια στα πέδιλα είναι μεγάλη, αρκεί μια μικρή ταχύτητα για να επιπλεύσει ο αθλητής κι αντίθετα όταν έχουν μικρή επιφάνεια, τότε πρέπει να αυξήσουμε την ταχύτητα για να μπορεί να παραμένει στη επιφάνεια ο αθλητής.

   Η Έλξη

   Λίγο πολύ, όλοι ακούσαμε κάτι για την σχέση χρόνου και κίνησης μέσα από την θεωρία της σχετικότητας. Το παράδειγμα που συνήθως δίνουν, είναι η διαφορά που προκύπτει ανάμεσα σε δύο αδέρφια, όταν ταξιδεύει ο ένας με ταχύτητα του φωτός και ο άλλος να τον περιμένει στην Γη. Γι’ αυτόν που ταξιδεύει, όλα πάνε σύμφωνα με το χρόνο που γνωρίζει. Απογειώθηκε το πρωί, και κάποιο πρωινό προσγειώθηκε ξανά στην Γη, αφού προηγουμένως διέσχισε το διάστημα με την ταχύτητα του φωτός. Όταν κατέβηκε από το διαστημόπλοιο, αντίκρισε έναν αδερφό γερασμένο δεκαετίες, εφ' όσον σύμφωνα με την θεωρία της σχετικότητας, ο χρόνος διαστάλθηκε στην περίπτωση του αστροναύτη, ενώ έμεινε ίδιος για την Γη.
   Το παράδοξο; Η Γη παραμένει ως έχει, ο χρόνος δεν έκανε τίποτε, το μόνο που κινήθηκε στον χώρο ήταν το διαστημόπλοιο. Παρ' όλα αυτά, ο χρόνος διαστάλθηκε, επιμηκύνθηκε σύμφωνα με την κίνηση του διαστημοπλοίου.
   Αλήθεια που η διαφορά; Είτε πούμε ότι διαστάλθηκε ο χρόνος, είτε ότι λόγο ταχύτητας το διαστημόπλοιο τοποθετήθηκε σε μία άλλη ανώτερη τιμή του χρόνου (από τον χρόνο), το αποτέλεσμα είναι ασφαλώς το ίδιο. Η διαφορά όμως είναι μεγαλύτερη από ένα λογοπαίγνιο, εφ' όσον έχει άμεση σχέση με το άλυτο ακόμη μυστήριο της έλξης, αυτό που αποκαλούμε βαρύτητα.
   Ακόμη και σήμερα με τόση επιστημονική πρόοδο, δεχόμαστε ότι είπε γι' αυτή ο Νεύτων πριν από 400 χρόνια: «δεχόμαστε την βαρύτητα, μόνο και μόνο γιατί υπάρχει, χωρίς να μπορούμε να εξηγήσουμε το γιατί».
   Στην έλξη θα αναφερθώ, ιδωμένη πάντοτε σε σχέση με τον χρόνο. Αδιανόητη κάθε έρευνα που θα απέκλειε τον χρόνο, γιατί -όπως στη συνέχεια θα δούμε-, αυτός τοποθετεί μάζα, ενέργεια σε μία αντίστοιχη κοιλότητα ή χρονική τιμή.
   Για να μπορέσουμε να προσεγγίσουμε το θέμα έλξης-βαρύτητας, θα πρέπει να σκύψουμε με προσοχή επάνω στο μικροσκοπικό άτομο, παρατηρώντας την σοφή δομή του. Αυτό που αμέσως γίνετε αντιληπτό, είναι η τεράστια διαφορά μεγέθους.
   Ο πυρήνας κατά 2.000 φορές περίπου μεγαλύτερος από το ηλεκτρόνιο, δέχεται και την μεγαλύτερη πίεση από την δύναμη χρόνος, που τείνει να συρρικνώσει, να γεράσει και να φθείρει την μάζα του. Από τη στιγμή αυτή μόνο η κίνηση (θυμηθείτε το
θαλάσσιο σκι) μπορεί να ελαττώσει και να εκμηδενίσει τις αλλοιώσεις που θα επέφερε ο χρόνος στην μάζα του πυρήνα. Η κίνηση όμως των σωματιδίων που συνθέτουν τη μάζα του πυρήνα είναι ελάχιστη, γι αυτό ο πυρήνας διοχετεύει χρονική δύναμη στα ηλεκτρόνια, αυτό που ό πως θα δούμε είναι το φαινόμενο της έλξης.
   Αν δεχτούμε ότι η ιδανική σχέση χρόνου κίνησης είναι μια ισορροπία αριθμητικών δυνάμεων, θα λέγαμε πως όποια τιμή και αν αλλάξει στο ένα από τα δύο μέρη (χρόνου-κίνησης) τότε αυτομάτως έχουμε μια νέα ανάλογη τιμή στο άλλο μέρος,
ώστε να παραμένει η ισορροπία.
   Ο πυρήνας ασφυκτιά λόγω του μεγάλου όγκου και της μικρής του κινητικότητας, με αποτέλεσμα να βυθίζεται μέσα στο χρόνο (όπως ο θαλάσσιος σκιέρ με μια μικρή ταχύτητα). Έχει όμως πολύ σοφά, δίπλα του το ηλεκτρόνιο που με υποδεέστερη μάζα, αναπτύσσει δυσανάλογα μεγαλύτερες ταχύτητες. Αν υπάρχει αυτή η σχέση όγκου-κίνησης πού προείπαμε, τότε θα πρέπει να αναζητήσουμε στο ταχυκίνητο ηλεκτρόνιο μια δυσανάλογη αύξηση της μάζας του, ανάλογη της κίνησής του.
   Πράγματι υπάρχει αυτή η αύξηση, η ιδιότητα του ηλεκτρονίου που το κάνει χρήσιμο στην παραγωγή έργου όπως απέδειξε και ο άνθρωπος με τις άπειρες χρήσεις του ηλεκτρισμού.
   Από που αντλεί αυτή την πρόσθετη δύναμη;
   Ασφαλώς ΝΑΙ, από τον βραδυκίνητο πυρήνα, που μέσω αυτού του αδειάσματος, μεταφέρετε η χρονική δύναμη στα ηλεκτρόνια, ένα "ξελάφρωμα" που τα αναγκάζει να είναι πάντοτε μαζί.
   Ότι το ηλεκτρόνιο περιστρέφετε γύρω από τον πυρήνα, δεν εξαντλεί την σχέση τους μόνο στο άδειασμα της χρονικής δύναμης από τον πυρήνα, αυτό που εμείς ονομάζουμε βαρύτητα και έλξη, αλλά το ηλεκτρόνιο επιτελεί μια ακόμη πολύ σπουδαία εργασία, σε σχέση πάντοτε με την κίνηση.
   Και πάλι από την θεωρία της σχετικότητας, γνωρίζουμε ότι είναι αδύνατο να αναπτύξουμε ταχύτητα ίση με την ταχύτητα του φωτός, γιατί το αντικείμενο που θα θελήσει να την πετύχει, καθώς θα πλησιάζει την ταχύτητα C θα αυξάνει τον όγκο του, μια αύξηση μάζας που θα απαιτεί επιπρόσθετη ποσότητα ενέργειας για την περαιτέρω αυξήσει της ταχύτητάς, που θα έχει ως αποτέλεσμα κι άλλη αύξηση του όγκου, που θα χρειάζεται περισσότερη ενέργεια, που θα επιφέρει και νέα αύξηση … κ.ο.κ.
   Έτσι, καταλήγει απαισιόδοξα η θεωρία της σχετικότητας, δεν μπορούμε να πετύχουμε ταχύτητα ίση με αυτή του φωτός.
   Προσωπικά δεν με συγκινεί η ιδέα μιας τέτοιας ταχύτητας, αλλά δεν είναι αυτό το ζητούμενο. Αλλά ότι η ύλη δίχως την παρουσία του ηλεκτρονίου δεν είναι σε θέση να κάνει την παραμικρή κίνηση μέσα στο χώρο, χωρίς να διαλυθεί σε ακτινοβολίες
εξ ων συνετέθη.
   Εξηγώ: Κάθε ακτινοβολία υιοθετεί κάποιο ιδιαίτερο μήκος κύματος, ιδιαιτερότητα που είναι και ταυτότητα του. Πολλές ακτινοβολίες αναπτύσσουν την ανώτερη ταχύτητα C (ταχύτητα φωτός). Όποτε συναντούμε τέτοια μήκη κύματος γνωρίζουμε ότι
είναι ακτινοβολίες και αναπτύσσουν ταχύτητα C κι όταν συναντούμε άλλο μήκος κύματος γνωρίζουμε ότι δεν φτάνει την ταχύτητα C, αφού είναι εγκλωβισμένο σε "μικρές" ταχύτητες, με όριο αυτή του ηλεκτρονίου.
   Όλα τα σωματίδια και υπό-σωματίδια που συνθέτουν την ύλη, δεν είναι τίποτε άλλο από μία συνύπαρξη πολλών δεσμών ακτινοβολίας, κάτι που οδυνηρά αποδείξαμε με την χρήση ατομικών όπλων.
   Ο πυρήνας του ατόμου, λόγω της πολύμορφης σύνθεσής και της μεγάλης του μάζας, αδυνατεί να κινηθεί με ικανοποιητική ταχύτητα ανάλογη του όγκου του. Η παρουσία του μικρού και ταχύτατου ηλεκτρονίου καλύπτει αυτή του την αδυναμία.
   Πέρα από την μεταφορά της χρονικής δύναμης που επιφορτίζετε αφαιρώντας την από τον πυρήνα, το ηλεκτρόνιο τον καλύπτει ταυτόχρονα προστατευτικά μέσα στην τροχιά του, δίνοντάς του την δυνατότητα να κινηθεί έως την μεγαλύτερη ταχύτητα που μπορεί το ίδιο το ηλεκτρόνιο να αναπτύξει.
   Για να γίνει κατανοητό, θεωρήστε ότι αναπτύσσουμε μια υπερβολική ταχύτητα σε ένα υλικό σώμα, μόλις θα ξεπερνούσαμε την ταχύτητα που μπορεί και αναπτύσσει το ηλεκτρόνιο, αυτό θα αποδεσμευόταν, θα έμενε δηλαδή πίσω, αφήνοντας ακάλυπτο τον πυρήνα, που χωρίς την προστασία του ηλεκτρονίου θα διαλύονταν στα επιμέρους μικρό-σωματίδια και ακτινοβολίες που τον
συνθέτουν.
   Όπως καταλαβαίνεις αγαπητέ αναγνώστη, όλα αυτά είναι σκέψεις που οδηγούν σε μια άλλη θεώρηση του κόσμου και των δυνάμεων που συγκροτούν και ρυθμίζουν την περαιτέρω του εξέλιξη.
   Αποκαλέσαμε τον χρόνο δύναμη, γιατί είναι σε θέση να ρυθμίζει τα πάντα μέσα στην δημιουργία. Δεν τροποποιείτε ο ίδιος σύμφωνα με την κατάσταση της ύλης, αλλά αυτός είναι που τοποθετεί την μάζα σε μία δική του κοιλότητα ή τιμή, ανάλογη με την κατάσταση της ύλης. Όσο πιο αιθέρια και πιο πνευματική είναι μια κατάσταση που λαβαίνει χώρα μέσα στο Σύμπαν, τόσο λιγότερη και η αντίσταση που δέχεται από τον χρόνο. Όσο όμως κατεβαίνουνε σε πιο υλικές μορφές, με αποκορύφωμα την ύλη, τόσο ανάλογα μεγαλύτερη είναι και η φθοροποιός επίδραση της χρονικής δύναμης που μας αναγκάζει να "γρηγορούμε" και να μην αδρανούμε...

   Τα «Μυστήρια»

   Για το περίφημο στρατιωτικό-επιστημονικό πείραμα της Φιλαδέλφειας, παραθέτω το ανάλογο τμήμα από το βιβλίο μου Ο ΧΡΟΝΟΣ. Θα διευκρινίσω ότι στο βιβλίο μου αυτό, η νέα αντίληψη για τον χρόνο έρχεται μέσα από μια διαρκή στιχομυθία δύο ανθρώπων, του Γιάννη από τον δικό μας κόσμο και του Γιάννη από έναν άλλο παράλληλο κόσμο, που μπόρεσαν να έρθουν σε επαφή μέσα από κάποια από εκείνα τα περίεργα που δημιουργεί η ίδια η ζωή.
   Μιλάει ο Γιάννης από το δικό μας κόσμο:
   «...- Αυτό μου θυμίζει ένα στρατιωτικό πείραμα που έγινε πριν από σαράντα περίπου χρόνια. Έμεινε γνωστό στην ιστορία ως το πείραμα της Φιλαδέλφειας. Το είχαν επιχειρήσει ορισμένοι στρατιωτικοί, με τη συνεργασία επιστημόνων στη διάρκεια του 2ου
παγκόσμιου πολέμου. Στο πείραμα χρησιμοποιήθηκε ένα πλοίο του πολεμικού ναυτικού μαζί με το πλήρωμά του με στόχο να δημιουργήσουν καμουφλάζ γύρω από το πλοίο. Ελάχιστοι άνθρωποι γνωρίζουν πως και τι ακριβώς έγινε. Γνωρίζουμε ότι ως
βάση χρησιμοποιήθηκε η θεωρία του Αϊνστάιν περί ενιαίου μαγνητικού πεδίου, και όπως είπα και πριν, η όλη προσπάθεια απέβλεπε στη δημιουργία καμουφλάζ. Προσπάθησαν να το πετύχουν δημιουργώντας γύρω από το πλοίο ένα ισχυρότατο μαγνητικό πεδίο.
   Από πληροφορίες που μπόρεσαν να συλλέξουν ορισμένοι ερευνητές, καταφέραμε να μάθουμε τι περίπου έγινε τη μέρα εκείνη. Όταν διοχέτευσαν γύρω από το πλοίο ισχυρές δέσμες ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων, το πλοίο καλύφτηκε από μια πρασινωπή ομίχλη.
   Όταν διέκοψαν το ισχυρό μαγνητικό πεδίο, δε χάθηκε μόνον η ομίχλη αλλά και ολόκληρο το πλοίο μαζί με το πλήρωμά του. Διάφορες φήμες και μαρτυρίες αναφέρουν ότι την ίδια στιγμή το πλοίο εμφανίστηκε σ' άλλο λιμάνι, εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά
από το σημείο του πειράματος.
   Σε λίγα δευτερόλεπτα το πλοίο εξαφανίστηκε και πάλι από την καινούργια του θέση για να επανεμφανιστεί στην αρχική του θέση.
   Μετέπειτα φήμες, ανέφεραν πως το πλήρωμα ζούσε κάτω από περίεργες συνθήκες. Κάποιοι γινόταν αόρατοι, άλλοι είχαν χάσει μέρος του λογικού τους, άλλοι περνούσαν μέσα από στερεά αντικείμενα και γενικά η συμπεριφορά τους ήταν παράξενη και περίεργη….
   - Είναι φανταστικό. Πειραματίζεστε σε θέματα που δε γνωρίζετε το τίμημα της προσπάθειάς σας. Υποθέτει κανείς ότι στον κόσμο σου η ανθρώπινη ζωή δεν έχει αξία, ή κι αν έχει είναι μάλλον ασήμαντη. Αυτό που εσύ αποκάλεσες ενιαίο μαγνητικό πεδίο, εμείς το αποκαλούμε Τρισδιάστατο Πεδίο. Ασχοληθήκατε μ' αυτό πριν καν ασχοληθείτε με το επίπεδο πεδίο. Το τρισδιάστατο πεδίο είναι το μόνο που μπορεί να χρησιμοποιήσει και τις τρεις διαστάσεις του τρίπτυχου χρόνου ενέργειας ύλης και είναι το αποκορύφωμα στις σχέσεις μεταξύ των φυσικών φαινομένων.
   Όσο για το πως μεταφέρθηκε το πλοίο σ' άλλο σημείο καθώς και σ' άλλον παράλληλο κόσμο, η απάντηση είναι αρκετά πολύπλοκη και θα προσπαθήσω να σου απαντήσω βάση των όσων έχουμε ήδη πει. Όπως καταλαβαίνεις, όταν γύρω από το πλοίο έθεσαν σε κίνηση τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα που κινούνται με ταχύτητα C, πέτυχαν ν' αφαιρέσουν μέρος δύναμης του χρόνου από το πλοίο, το πλήρωμα και από τον περιβάλλοντα χώρο. Όσο αύξαναν αριθμητικά τις δέσμες ακτινοβολίας στο πεδίο, τόσο μεγαλύτερη ήταν κι η αφαίρεση της δύναμης χρόνου από το πλοίο, το πλήρωμα, τον αέρα και τη θάλασσα.
   Με την απότομη όμως διακοπή του πεδίου, δεν επιστρέφει μόνο ο χρόνος που αφαιρέθηκε αλλά και επιπρόσθετος που συσσωρεύτηκε στη διάρκεια του πειράματος μέσα και γύρω από το πεδίο. Το πλοίο, δεν είναι πυρήνας ατόμου που πλέει σε
κενό, ώστε τα ηλεκτρόνια που περιστρέφονται γύρω του να αφαιρούν μόνο από απ’ αυτόν τη χρονική δύναμη. Βρίσκεται μέσα σε ατμόσφαιρα και θάλασσα, με αποτέλεσμα το πεδίο ν' αφαιρεί κι από τον περίγυρο του χρονική δύναμη, που με την απότομη
διακοπή, μεγάλο μέρος επωμίστηκε το ίδιο το πλοίο και το πλήρωμα.
   Η απότομη όμως επιστροφή της πλεονάζουσας δύναμης του χρόνου στο πλοίο, δημιουργεί μια ανισότητα στη σχέση του χρόνου - κίνησης. Αν η πλεονάζουσα δύναμη του χρόνου είναι μεγάλη, τότε έχουμε τις κατάλληλες προϋποθέσεις ώστε το αντικείμενο
να κινείται κάθετα στην τρίτη διάσταση του χρόνου. Στην περίπτωση που η πλεονάζουσα δύναμη δεν είναι αρκετή, τότε το αντικείμενο δεν κινείται στον χρόνο αλλά μόνο στον χώρο έως ότου ισορροπήσει και πάλι η σχέση χρόνου-κίνησης.
   Στο πείραμα που ανέφερες, η χρονική δύναμη ήταν κατά τι μεγαλύτερη για μια μόνιμη κίνηση μέσα στο χώρο και έτσι το πλοίο έκανε και τις δύο κινήσεις ταυτόχρονα. Μια προσωρινή στη δική σας διάσταση και μια προσωρινή αλλά κάθετη μέσω της τρίτης
διάστασης του χρόνου.
   Δίχως να θέλω να περιπλέξω τη σκέψη σου, διευκρινίσω ότι η μεταφορά που υπέστη το πλοίο στις δύο διαστάσεις είναι μη ομαλή. Αυτό σημαίνει ότι το πλοίο δε μεταφέρθηκε πουθενά ολόκληρο. Μπορούμε να πούμε ότι το πλοίο με το πλήρωμά διακτινίστηκε, μεταφερόμενο με δέσμες ακτινοβολίας. Οι θετικές κατά μήκος της τρίτης διάστασης του χρόνου πετυχαίνοντας μια προσωρινή μεταφορά στον αμέσως μπροστά από σας παράλληλο κόσμο και οι αρνητικές δέσμες μετέφεραν προσωρινά την εικόνα του πλοίου στην επίπεδη διάσταση του δικού σας χρόνου.
   Μετά από τέτοιο διαχωρισμό δεν υπάρχει σωστή επανασύνδεση στο αρχικό σημείο. Ορισμένες ακτινοβολίες αποδεσμεύτηκαν με αποτέλεσμα να παρουσιάζονται όλες αυτές οι περίεργες καταστάσεις στο πλήρωμα.
   -Γιατί μόνο στο πλήρωμα, ενώ τίποτε δεν έχει ακουστεί για το πλοίο, που σήμερα ανήκει στο Ελληνικό πολεμικό ναυτικό;
   - Οι περίεργες αυτές καταστάσεις υπάρχουν και στο πλοίο, αλλά δεν έχουν την ίδια ένταση και είναι φυσικό, εφ΄ όσον η απώλεια ακτινοβολιών στο πλοίο δημιούργησε μόνο ορισμένα στατικά ρήγματα.
   Είναι μια κατάσταση όχι τόσο εμφανής όπως στο πλήρωμα, όπου και η παραμικρή αλλαγή στον εγκέφαλο μπορεί να επιφέρει παράξενες καταστάσεις, αν όχι διαφοροποίηση της λογικής και της συμπεριφοράς. Πόσο μάλλον όταν κατά την κάθετη μεταφορά στο χρόνο, υπέστη μη φυσιολογικές αλλαγές το κέντρο του χρόνου στον εγκέφαλό τους.
   -Μπορούμε να εξηγήσουμε ορισμένες περίεργες εξαφανίσεις που έγιναν και συνεχίζουν να γίνονται κατά διαστήματα σε ουρανό και θάλασσα; Εξαφανίσεις πιλότων με τα αεροπλάνα τους γίνονται συνήθως σε μη φυσιολογικές ατμοσφαιρικές συνθήκες. Για παράδειγμα, ορισμένοι που πλησίασαν τέτοια φαινόμενα και μπόρεσαν να διασωθούν, τα περιέγραψαν ως πρασινωπές ομίχλες όπου διακόπτονται οι τηλεπικοινωνίες, αδρανεί η πυξίδα και σταματάει η ροή του χρόνου, τουλάχιστον στα ρολόγια τους. Στις περιπτώσεις αυτές μπορούμε να δεχτούμε ότι πλησίασαν ένα φυσικό ισχυρό μαγνητικό πεδίο, όπως αυτό που δημιούργησαν τεχνητά στο πείραμα και υπέστησαν τις ανάλογες επιδράσεις του φαινομένου. Περίεργες είναι κάποιες εξαφανίσεις ανθρώπων στη θάλασσα, δίχως όμως να εξαφανίζονται τα σκάφη τους, τα οποία και βρήκανε ανέπαφα, δίχως βέβαια τους επιβάτες τους.
   -Εύκολη η ερώτηση, που όμως ζητάει μια δύσκολη απάντηση. Θα σου απαντήσω βάσει με όσα ήδη έχουμε πει. Η Γη, στο σύνολό της είναι θετικές και αρνητικέ ακτινοβολίες, με αποτέλεσμα να συμπεριφέρεται σαν ένας τεράστιος μαγνήτης με δύο πόλους.
   Στέλνει, αλλά κυρίως δέχεται τεράστιους αριθμούς ακτινοβολιών από το σύμπαν κι όσο το άθροισμα των ακτινοβολιών αποτελείται από ίσες ποσότητες θετικών κι αρνητικών ακτινοβολιών, έχει καλώς. Όταν όμως μία από τις δύο καταστάσεις, θετική ή αρνητική, υπερέχει από την άλλη, τότε μεταφέρονται οι πλεονάζουσες δέσμες ακτινοβολιών από βορρά προς νότο και τ’ αντίθετο. Έτσι, όποιο αντικείμενο βρεθεί σε χώρο με πολύ βαθιά νερά κατά την δημιουργία ενός τέτοιου μαγνητικού πεδίου, θα υποστεί τις συνέπειες χρόνου-κίνησης. Αν η ένταση του μαγνητικού πεδίου δεν είναι μεγάλη, τότε μπορούν να μεταφερθούν μόνον οι επιβάτες του πλοίου. Απλά και για να μη ρωτήσεις το πώς ή το γιατί, σου υπενθυμίζω ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος συνειδητά ή όχι είναι γνώστης του χρόνου. Οι κατάλληλες προϋποθέσεις που δημιουργούνται σε μία τέτοια κατάσταση, επηρεάζουν συνειδητά ή όχι τον εγκέφαλο. Γι αυτό και παραμένουν ελαφρότερα μη σκεπτόμενα αντικείμενα, ενώ μεταφέρεται ο κατά πολύ βαρύτερος άνθρωπος.
……………………………………
Αν υπάρχει γνώμη, η ερώτησή... θα χαρούμε να την ακούσουμε